( - )
( - )
(1892 - 1939)
(1910 - 1983)
( - )
( - )
( - )
(24.11.1901 - 9.10.1968)
პროფესორი
საქართველოს მეცნიერებათა აკადემია
ენათმეცნიერი, ლიტერატურათმცოდნე, მეცნიერი, მკვლევარი, ფილოლოგი
სომხეთის მეცნიერებათა აკადემიის ენის ინსტიტუტის სამეცნიერო საბჭოს წევრი; სომხეთის მინისტრთა საბჭოსთან არსებული ხელოვნებათა შემსწავლელი ინსტიტუტის სამეცნიერო საბჭოს წევრი
(1874 - 1962)
900 დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის აღმოსავლური ენების ფაკულტეტი ქართულ-სომხურ-სპარსული განხრით.
• მან შეისწავლა „შაჰნამე” და „ვისრამიანი”. 1916 წელს გამოსცა „შაჰნამეს ანუ მეფეთა წიგნის” ქართული ვერსიების I ტომი. ასევე მონაწილეობდა II ტომის მომზადებაში. წერილების მთელი სერია მიუძღვნა „ვისრამიანის” ქართულ და სპარსულ ტექსტებს. • 1938 წელს მონაწილეობდა ამ ძეგლის გამოცემაში. მას ეკუთვნის სპარსული ენის პირველი სახელმძღვანელო ქართულ ენაზე (1936 ). • ი. აბულაძემ ორჯერ გამოსცა (1914,1926) „ვეფხისტყაოსანი” ვრცელი შესავლითა და ლექსიკონით. ეს ლექსიკონი მოგვიანებით, 1938 დაერთო პოემის საიუბილეო გამოცემას.
• 1901-1902 წლებში სპარსული ხელნაწერების შესასწავლად იმოგზაურა შუა აზიასა და დასავლეთ ევროპაში. • საქართველოში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. • იყო საქართველოს საისტორიო-საეთნოგრაფიო საზოგადოების გამგეობის წევრი და ამავე საზოგადოების მუზეუმის გამგე. • 1917 წლის ნოემბრიდან იყო თბილისის უნივერსიტეტის დამფუძნებელთა საზოგადოების ერთ-ერთი წევრი, უნივერსიტეტის გახსნისთანავე კითხულობდა სპარსული ენისა და ლიტერატურის კურსს და ხელმძღვანელობდა მის მიერვე შექმნილი უნივერსიტეტის სპარსული ფილოლოგიის კათედრას. • ი. აბულაძე ქართულ-სპარსული ურთიერთობის კვლევის ფუძემდებელია.
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
