( - )
(25.08.1904 - 14.12.1992)
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
(1776-01-01 - 1841-01-01)
იზრდებოდა ბაგრატიონთა სამეფო კარზე.
დაწერა ისტორიული თხზულება „ახალი მოთხრობა“; მის კალამს ეკუთვნის ასევე ვეტერინარული და ეკონომიკური ხასიათის შრომები.
1805- დაჯილდოვდა წმინდა ეკატერინეს მეორე ხარისხის ორდენით. აქტიურად მონაწილეობდა ქვეყნის საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ ცხოვრებაში; მონაწილეობდა საბრძოლო მოქმედებებში; 1800 - მონაწილეობდა ლეკების წინააღმდეგ გამართულ ბრძოლაში. 1801 - ბაგრატი, იოანე და მიხეილ ბატონიშვილები გაემგზავრნენ რუსეთში, 1802 - უკან დაბრუნდნენ.
1803 წელს ოჯახით გაასახლეს პეტერბურგში, სადაც გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა.
(1767-07-01 - 1819-05-25)
იზრდებოდა ბაგრატიონთა სამეფო კარზე.
1797-1798 - სწავლობდა და მსახურობდა რუსეთში;
მეცნიერი, მწერალი, სამხედრო პირი
1795 წელს მიიღო გენერალ–მაიორობა
მისი მეთაურობით ქართველების ჯარმა რამდენიმე გამარჯვება მოიპოვა დაღესტნელთა რაზმებზე
1795 - მონაწილეობდა კრწანისის ბრძოლაში
1796 - აპრილ-მაისში წარმატებით სარდლობდა ლაშქრობას განჯაზე
1798 - სარდლობდა ყარსზე ლაშქრობისას ჯარს
გიორგი XII-ის გარდაცვალების შემდეგ იყო ქართლ-კახეთის გამგებელი, თუმცა რუსეთის მთავრობამ მას მეფობა არ დაუმტკიცა;
1803 - ქართლ-კახეთის ბაგრატიონთა ოჯახის სხვა წევრებთან ერთად პეტერბურგში გადაასახლეს.
(1761-06-22 - 1814-10-28)
იზრდებოდა ბაგრატიონთა სამეფო კარზე.
სამხედრო პირი, ისტორიკოსი
არაგვის საუფლისწულო მამულის მფლობელი.
მონაწილეობა მიიღო კრწანისის ბრძოლაში, რომელშიც წყაროების მიხედვით განსაკუთრებული სიმამაცე გამოიჩინა. ემსახურებოდა რუსეთის იმპერიასაც.
1799 -მან სურსათ-სანოვაგით მოამარაგა დარიალის გზით შემომავალ რუსთა არმია. მიუხედავად ამისა, ვახტანგმა რუსებზე გული მალევე აიცრუა და იმპერიის მოწინააღმდეგეთა ბანაკში გადავიდა.
იგი ოპოზიციაში ედგა საკუთარ ნახევარ-ძმას, მეფე გიორგი XII-ს. თავის ძმებთან ერთად ცდილობდა მეფის ჩამოგდებას და იულონ ბატონიშვილის გამეფებას, მაგრამ დასახულ მიზანს ვერ მიაღწია.
1803 - თებერვალში ვახტანგი საკუთარ აღმზრდელთან, ქეთევან მუხრანბატონიშვილთან ერთად რუსეთში გადაასახლეს. გარდაიცვალა ემიგრაციაში.
