( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
(1776-01-01 - 1841-01-01)
იზრდებოდა ბაგრატიონთა სამეფო კარზე.
დაწერა ისტორიული თხზულება „ახალი მოთხრობა“; მის კალამს ეკუთვნის ასევე ვეტერინარული და ეკონომიკური ხასიათის შრომები.
1805 წლის 30 აგვისტოს დაჯილდოვდა წმინდა ეკატერინეს მეორე ხარისხის ორდენით. აქტიურად მონაწილეობდა ქვეყნის საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ ცხოვრებაში; მონაწილეობდა საბრძოლო მოქმედებებში; თავი ისახელა, 1800 წლის,, ლეკების წინააღმდეგ გამართულ ბრძოლაში. 1801 წლის მარტში ბაგრატი, იოანე და მიხეილ ბატონიშვილები გაემგზავრნენ რუსეთში, 1802 წლის ივლისში კი უკან დაბრუნდნენ.
1803 წელს ოჯახით გაასახლეს პეტერბურგში, სადაც გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა.
(1767-07-01 - 1819-05-25)
იზრდებოდა ბაგრატიონთა სამეფო კარზე. 1797-1798 წლებში სწავლობდა და მსახურობდა რუსეთში;
1795 წელს მიიღო გენერალ–მაიორობა
მეცნიერი, მწერალი, სამხედრო პირი
მისი მეთაურობით ქართველების ჯარმა რამდენიმე გამარჯვება მოიპოვა დაღესტნელთა რაზმებზე; 1795 წელს მონაწილეობდა კრწანისის ბრძოლაში; 1796 წლის აპრილ-მაისში წარმატებით სარდლობდა ლაშქრობას განჯაზე, 1798 წელს კი ყარსზე; გიორგი XII-ის გარდაცვალების შემდეგ იყო ქართლ-კახეთის გამგებელი, თუმცა რუსეთის მთავრობამ მას მეფობა არ დაუმტკიცა;
1803 წელს ქართლ-კახეთის ბაგრატიონთა ოჯახის სხვა წევრებთან ერთად პეტერბურგში გადაასახლეს.
(1761-06-22 - 1814-10-28)
იზრდებოდა ბაგრატიონთა სამეფო კარზე.
არაგვის საუფლისწულო მამულის მფლობელი.
სამხედრო პირი, ისტორიკოსი
მონაწილეობა მიიღო კრწანისის ბრძოლაში, რომელშიც წყაროების მიხედვით განსაკუთრებული სიმამაცე გამოიჩინა. ემსახურებოდა რუსეთის იმპერიასაც. 1799 წელს მან სურსათ-სანოვაგით მოამარაგა დარიალის გზით შემომავალ რუსთა არმია. მიუხედავად ამისა, ვახტანგმა რუსებზე გული მალევე აიცრუა და იმპერიის მოწინააღმდეგეთა ბანაკში გადავიდა. იგი ოპოზიციაში ედგა საკუთარ ნახევარ-ძმას, მეფე გიორგი XII-ს. თავის ძმებთან ერთად ცდილობდა მეფის ჩამოგდებას და იულონ ბატონიშვილის გამეფებას, მაგრამ დასახულ მიზანს ვერ მიაღწია.
1803 წლის თებერვალში ვახტანგი საკუთარ აღმზრდელთან, ქეთევან მუხრანბატონიშვილთან ერთად რუსეთში გადაასახლეს. გარდაიცვალა ემიგრაციაში.
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
