( - )
( - )
( - )
(1874-01-01 - 1944-05-21)
1893 წელს დაასრულა თბილისის ვაჟთა გიმნაზია. 1895-1898 წლებში სწავლობდა პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. დაიცვა სადიპლომო ნაშრომი "საქართველოს შეერთება რუსეთთან". 1904 წელს დაიცვა დისერტაცია სამაგისტრო ხარისხის მოსაპოვებლად - „დეცენტრალიზაცია და თვითმმართველობა საფრანგეთში“.
ისტორიკოსი, მეცნიერი, იურისტი, პოლიტიკოსი, საზოგადო მოღვაწე და გამოჩენილი პუბლიცისტი.
1909 წელს მიიწვიეს პეტერბურგის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტის პროფესორად და ადმინისტრაციული სამართლის კათედრის გამგედ. აღნიშნულ ინსტიტუტში მოღვაწეობდა იგი 1913 წლის ჩათვლით. 1912-1917 წლებში იყო ფინანსთა სამინისტროს იურისკონსულტი. გარდა ამისა, ავალიშვილი ხელმძღვანელობდა პეტერბურგში ცნობილი გაზეთის „რუსსკაია მოლვა“ საერთაშორისო განყოფილებას. იგი ასევე იყო პეტერბურგის გამომცემლობის „ოგნი“-ს ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. არჩეული იყო რუსეთის საიმპერატორო იურიდიული საზოგადოების გამგეობის წევრად. 1917 წელს თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დაინიშნა სენატორად. 1918 წლის მაისში ზურაბ ავალიშვილი იყო ამიერკავკასიის ფედერაციული რესპუბლიკის დელეგაციის წევრი, იგი იცავდა საქართველოს ინტერესებს ბათუმის კონფერენციაზე. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის მთავარ მრჩევლად საგარეო პოლიტიკის დარგში. 1919 წელს, როგორც სამთავრობო დელეგაციის წევრი, დიპლომატიური მისიით გაემგზავრა ჯერ გერმანიაში, შემდეგ კი საფრანგეთში. 1941 წელს მიუხენში მისი მონაწილეობით დაარსდა „ქართული სამოკავშირეო შტაბი“, რომლის მიზანი იყო საქართველოს გათავისუფლება საბჭოთა იმპერიისაგან. იყო აქტიური წევრი შემდეგი ორგანიზაციების: „სტუდენტთა საგანგებო კომიტეტი“, „კავკასიის შემსწავლელი საზოგადოება“, „ქართული სამეცნიერო წრე“.
რუსეთის მიერ საქართველოს პირველი დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ (1921 წლის თებერვალ-მარტი) ზურაბ ავალიშვილი ემიგრაციაში წავიდა. ემიგრაციაში მყოფი ზურაბ ავალიშვილი თავდაპირველად ცხოვრობდა პარიზში (1921-1940 წლებში), შემდეგ კი გერმანიაში (1940-1944 წლებში).
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
(24.05.1916 - 28.09.1996)
( - )
( - )
