( - )
(23.03.1935 - 28.12.2017)
ილიას ბაბაევმა (Ilyas Atababa oglu Babayev) 1958 წელს წარჩინებით დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1962–1964 წლებში სწავლობდა ასპირანტურაში ლენინგრადში, სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის არქეოლოგიის განყოფილებაში. 1965 წელს ბაქოში დაიცვა ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი, ხოლო 1983 წელს მოსკოვში, სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის არქეოლოგიის ინსტიტუტში მოიპოვა მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი.
მისი ძირითადი საქმიანობა დაკავშირებული იყო აზერბაიჯანის ეროვნული მეცნიერებათა აკადემიის არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტთან (Institute of Archaeology and Ethnography of ANAS), სადაც ხელმძღვანელობდა ანტიკური პერიოდის არქეოლოგიის განყოფილებას. ასევე აქტიურად თანამშრომლობდა საერთაშორისო სამეცნიერო ორგანიზაციებთან და უნივერსიტეტებთან.
მისი მთელი პროფესიული საქმიანობა დაკავშირებული იყო არქეოლოგიასთან. მუშაობდა აზერბაიჯანის ეროვნული მეცნიერებათა აკადემიის სისტემაში. 1987 წლიდან ხელმძღვანელობდა ანტიკური პერიოდის არქეოლოგიის განყოფილებას. მონაწილეობდა, ორგანიზებას უწევდა და ხელმძღვანელობდა მრავალ არქეოლოგიურ ექსპედიციას აზერბაიჯანის სხვადასხვა რეგიონში. იყო საერთაშორისო ექსპედიციების ლიდერი, მათ შორის კორეის, გერმანიის, საქართველოს და ბელგიის მეცნიერებთან ერთად.
გამოქვეყნებული აქვს 260-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის მონოგრაფია „კავკასიის ალბანეთის ქალაქები (ძვ.წ. IV–III სს.)“, ასევე მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა სახელმძღვანელოების შექმნასა და თარგმანში. 36 წლის განმავლობაში ასწავლიდა სხვადასხვა ისტორიულ დისციპლინას უმაღლეს სასწავლებლებში.
2001–2010 წლებში იყო ექსპერტთა საბჭოს წევრი ისტორიის მიმართულებით აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტთან არსებული ატესტაციის უმაღლეს კომისიაში, ხოლო 2011–2012 წლებში ამავე საბჭოს თავმჯდომარე.
2005–2009 წლებში იყო საერთაშორისო ორგანიზაცია INTAS-ის გრანტების შეფასების ექსპერტი (ბრიუსელი).
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
( - )
(1776-01-01 - 1841-01-01)
იზრდებოდა ბაგრატიონთა სამეფო კარზე.
დაწერა ისტორიული თხზულება „ახალი მოთხრობა“; მის კალამს ეკუთვნის ასევე ვეტერინარული და ეკონომიკური ხასიათის შრომები.
1805 წლის 30 აგვისტოს დაჯილდოვდა წმინდა ეკატერინეს მეორე ხარისხის ორდენით. აქტიურად მონაწილეობდა ქვეყნის საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ ცხოვრებაში; მონაწილეობდა საბრძოლო მოქმედებებში; თავი ისახელა, 1800 წლის,, ლეკების წინააღმდეგ გამართულ ბრძოლაში. 1801 წლის მარტში ბაგრატი, იოანე და მიხეილ ბატონიშვილები გაემგზავრნენ რუსეთში, 1802 წლის ივლისში კი უკან დაბრუნდნენ.
1803 წელს ოჯახით გაასახლეს პეტერბურგში, სადაც გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა.
(1767-07-01 - 1819-05-25)
იზრდებოდა ბაგრატიონთა სამეფო კარზე. 1797-1798 წლებში სწავლობდა და მსახურობდა რუსეთში;
1795 წელს მიიღო გენერალ–მაიორობა
მეცნიერი, მწერალი, სამხედრო პირი
მისი მეთაურობით ქართველების ჯარმა რამდენიმე გამარჯვება მოიპოვა დაღესტნელთა რაზმებზე; 1795 წელს მონაწილეობდა კრწანისის ბრძოლაში; 1796 წლის აპრილ-მაისში წარმატებით სარდლობდა ლაშქრობას განჯაზე, 1798 წელს კი ყარსზე; გიორგი XII-ის გარდაცვალების შემდეგ იყო ქართლ-კახეთის გამგებელი, თუმცა რუსეთის მთავრობამ მას მეფობა არ დაუმტკიცა;
1803 წელს ქართლ-კახეთის ბაგრატიონთა ოჯახის სხვა წევრებთან ერთად პეტერბურგში გადაასახლეს.
(1761-06-22 - 1814-10-28)
იზრდებოდა ბაგრატიონთა სამეფო კარზე.
არაგვის საუფლისწულო მამულის მფლობელი.
სამხედრო პირი, ისტორიკოსი
მონაწილეობა მიიღო კრწანისის ბრძოლაში, რომელშიც წყაროების მიხედვით განსაკუთრებული სიმამაცე გამოიჩინა. ემსახურებოდა რუსეთის იმპერიასაც. 1799 წელს მან სურსათ-სანოვაგით მოამარაგა დარიალის გზით შემომავალ რუსთა არმია. მიუხედავად ამისა, ვახტანგმა რუსებზე გული მალევე აიცრუა და იმპერიის მოწინააღმდეგეთა ბანაკში გადავიდა. იგი ოპოზიციაში ედგა საკუთარ ნახევარ-ძმას, მეფე გიორგი XII-ს. თავის ძმებთან ერთად ცდილობდა მეფის ჩამოგდებას და იულონ ბატონიშვილის გამეფებას, მაგრამ დასახულ მიზანს ვერ მიაღწია.
1803 წლის თებერვალში ვახტანგი საკუთარ აღმზრდელთან, ქეთევან მუხრანბატონიშვილთან ერთად რუსეთში გადაასახლეს. გარდაიცვალა ემიგრაციაში.
( - )
( - )
( - )
( - )
